Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 11.000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 4 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Leafy Sea Dragon 

İsmi oldukça korkunç gibi olsa da görünüşü o kadar da değil. Deniz atı ve deniz iğnesi balığının bir akrabası. Latince ismi Phycodurus equess olan bu canlı 20-24 cm uzunluğa erişebiliyor. Avustralyanın kıyı sularında yaşamlarını sürdürüyorlar. Yaprak benzeri uzantıları kamufle olmasına yarıyor. Plankton, karides ve larvalarla besleniyorlar. Ömürleri 5 ila 10 yıl arasında değişiyor.

Sunfish 

Okyanuslarda görülen bu güneş balığı (mola mola) bir diğer yegane deniz canlılarından biri. Dünyanın en ağır kemikli balığı olarak bilinebilir. Yetişkinleri ortalama 1,000 kg civarındadır. Çeşitli denizanası, küçük balıklar, kalamar, kabuklu canlılar ve deniz çayırı (yılan balıklarının da yediği ot) ile beslenerek, tropik ve ılıman bölgelerde yaşarlar. Resimdeki gibi düz bir vücut yapısı, gümüş grisi rengi ve pürüzlü bir cildi vardır.

Blobfish

Tiksindirici görünümüyle, derin sularda gezinen bu balık Avustralya ve Tazmanya kıyı şeridinde bulunuyor. (Psychrolutes marcidus) 800 metre kadar derinde yaşıyorlar ki bu da deniz seviyesine oranla tahmini olarak 80 kat daha fazla basınç demek. Oldukça nadir olarak bilinmesi bu yüzden sürpriz değil. Yakalayabilmek için tek yol dip trol ağlarından kullanmak. Jelatin benzeri etlere ve suya göre daha hafif bir özkütleye sahip. Bu nedenle yüzerken çok çok az bir enerji harcarlar.

Frogfish 

 İsmi cuk diye oturmuş. Kurbağa balığı bir çeşit kurbağa ve balık çiftleşmesi gibi. Tropikal ve alt tropikal olan hemen hemen her yerde görülebilirler. Küçük balıklar, deniz kabukluları ve benzer canlıları yiyerek beslenirler. 5cm kadar küçük olanı da, 38cm kadar büyük olanı da var. Kendi içindeki türüne göre değişiklik gösteriyor. Renkleri de çok farklı olabiliyor. Kahverengi, siyah, sarı, kırmızı, turuncu, beyaz, yeşil, mor veya mavi. Bacakları çok gelişmiştir ve bu sayede okyanus üzerine yiyecek arama amaçlı çıktıklarında yürüyebilirler.

Barreleye 

Başka bir gezegenden geldiği düşünebilecek bir diğer canlı. Kubbe şeklinde, saydam bir kafası, teleskopik gözleri olan, küçük ve diplerde yaşayan bir balıktır. Pasifik, Atlantik ve Hint Okyanuslarının tropikal ve ılıman sularında yaşarlar. İçinde diş olmayan kendisi gibi ufak bir ağzı, sivri bir burnu ve küçük omurgasız yüzgeçleri vardır. Küçük balıklar ve denizanalarıyla beslenir.

Leaping Blenny 

Bir diğer adıyla Alticus saliens, çok enerjik bir tuzlu su balığıdır. Bu anormal görünüşlü canlılar, Pasifik Okyanusunda, Cook (minnesota’da bir şehir) ve Sovyet Adalarında bulunuyorlar. Çoğunlukla, oyuklu kireçtaşlarının nemli ve sığ noktalarında vakit geçirirler. Bu balıkların en dikkat çeken özellikleri, rahatsız edildiklerinde bir yerden diğer bir yere zıplamaları ve su dışında da hayatta kalabilmeleridir. Ortalama uzunlukları 8 cm. 14-15 kadar yumuşak uzun sırt yüzgeçleri, 26-27 kadar anal yumuşak ışınları ve 2 anal dikenleri bulunur. Yumurtlayarak çoğalırlar.

 
Crocodilefish 

Timsah balığı (Cymbacephalus beauport), De Beaufort’s flathead olarak da bilinen, göçmen olmayan bir türdür. Batı Pasifik bölgeleri, Kızıldeniz, Palau, Yeni Caledonia, Papua Yeni Gine, Borneo ve Filipinler’in tropik sularında yaşam sürerler. Düzensiz yeşil çizgilerin bulunduğu ince uzun bir vücuda, 9-10 sırt dikenine, 11 anal yumuşak ışına, büyük pelvik yüzgeçlere sahip olmalarına karşın, anal dikenleri yoktur. 70 cm’ye kadar büyüyebilirler. Diğer balıklar ve kabuklular için korkulması gereken birer yırtıcılardır.

 
JellyNose Fish 

 Listedeki en ilginç balıklardan biri. Tadpole fish olarak da bahsedilebilir. Görüldüğü üzre küçük ve dipte yaşayan bir canlıdır. Oldukça nadir olarak Orta Amerikanın Pasifik kıyılarında, Karayiplerde ve Hint pasifiğinde görülmüşlerdir. Uzun ve jelatinimsi olan vücutları 2 metreye kadar ulaşabilir. Büyük kafaları, soğan gibi burunları, küçük dişleri, çok uzun kuyrukları ve çok küçük bir kuyruk yüzgeçleri vardır. Renkleri normalde kahverengi ile siyah arası olur.

Viperfish

Zararlı veya değil, ama müthiş görünümü nedeniyle karşılaşmaktan sakınacağınız bir tür. Viperfish (Chauliodus sloani), okyanusların tropikal sularında 457.2 ile 2743.2 metre arasını yaşam alanı olarak belirlemiştir. Derinlerin bu yırtıcı canlısını, buldog benzeri kafası, jilet gibi dişleri ve olağandışı kafa yapısına bakarak ayırt etmek mümkün. Bu büyük dişler zehirlidir ve avını felç etmek için kullanılırlar. 15-25 cm arasında uzunluğa ve 23 gr civarı ağırlığa sahiptirler. Hermit yengeçler gibi kabuklu deniz hayvanları, karides, kalamar ve diğer küçük balıklar ile beslenen etobur balıklardandır.

 
Hairy Angler 

Konudaki son balığımız, oldukça garip bir görünüşe sahip olan, BBC film ekibi tarafından gerçekleştirilen belgesel The Blue Planet çekimleri esnasında tesadüfen keşfedilen bir tür. Okyanus yüzeyinden 1000 metre aşağısını ev olarak kabul etmiştir. Hint pasifik, batı kuzey atlantik ve doğu atlantik okyanuslarında görülmüştür. Küçük gözleri, büyük sırt yüzgeçleri, büyük ağızları ve gerektiğinde kendilerinden daha büyük avları yutabilmelerini sağlayan gerilebilir mideleri vardır. Vücutlarında duyusal dikenler ve kıllar bulunur ki bunlar sayesinde sudaki titreşimleri sezerek olası tehlikelere veya avlara karşı tetikte olurlar. Menülerinde balıklar ve kabuklu canlılar bulunur.

Onları bulunduğunuz yerden uzaklaştırmak için sıcak bir tavaya biraz kafur koymayı deneyebilirsiniz. Kafur dumanı insanlar ve evcil hayvanlar için tamamen zararsız olmasına karşın sivrisinekleri ortamdan uzaklaştırırlar. Bunu gün aşırı uygulamanız gerekir.

Ağaçlık bir bölgede yürüyor ve bu kan emicilerce ısırılmak istemiyorsanız, bir peçete veya kağıt üzerine bir damla anason yağı damlatın ve ellerinizle yüzünüze yavaşça sürün. Anason kokusu sinek, sivrisinek ve benzer çeşitli böcekleri sizden kaçırır. Eğer bunları uygulayamazsanız, ısırık acısını azaltmak için amonyum veya soda çözeltisi kullanabilirsiniz. (bir su bardağına yarım çay kaşığı kadar)

Umarım ekrana vurmaya çalışmazsınız

İŞTE AZ BİLİNENLER

Dişi sivrisinekler, terdeki laktik asit kokusu gibi, termal rasyasyon halindeki insanın havaya bıraktığı karbondioksiti izleyerek hedefini belirler.

Dişi sivrisinekler ışığa tepki verir. Örneğin; koridorun ışığını yakıp kapıyı açarsanız, o tarafa doğru yönelirler ve karanlık odanız içinde rahatça oturabilirsiniz.

Kanat çırpma hızları saniye başına 500-600 (hatta bazen 1000) kezdir ki bu da o ince sese neden olur.

Uçuş hızları 3.2km/saattir. Isırıklar alerjik reaksiyonlara sebep olabilir.

Su içindeki larvalarla beslenen diğer böcekler gibi, sivrisinekler de toprağın tükenmemesini sağlamada önemli rol oynamaktadır.

Sivrisinekler doğal yaşamın ayrılmaz bir parçasıdırlar. Onlarca hayvan için yiyecek niteliği taşırlar.

Dişileri, erkeğiyle ilişki halindeyken kanatlarıyla meydana getirdiği, oyuncakları anımsatan karakteristik ince bir ses çıkarırlar.

Bıyıkları sayesinde havadaki ses titreşimlerini algılarlar.

Dişileri erkeklere nazaran daha incedir. (Yaşlılar için bu durum pek de geçerli değil) Ayrıca erkekler seçimlerini yaşlılardan yana yaparlar.

Sivrisinekler kalabalıktır. Dişiler ve erkeklerden oluşan büyük bir grup halinde bulunurlar.

Dişi sivrisinek 2-3 günde bir 30-150 arası yumurta bırakabilir. Bir yumurtanın yetişkin bir sivrisinek olması ise 1 hafta alır.

Yumurtlayabilmek için kan harcalar ve bu nedenle nesilleri direkt olarak kan elde etmelerine bağlıdır.

Erkeklerinin ısırmadığı bilinen bir gerçektir. Bunun sebebi çenelerinin yeterince gelişmemiş oluşudur. Çiçekli bitkilerin nektarlarıyla beslenirler.

Bugün için 38 cinse ait 3000′den fazla sivrisinek türü kaydedilmiştir.

Antartika haricinde tüm kıtalarda yaşamaktadırlar.

Fosilleri Eosen dönemine kadar dayanmaktadır. (40 milyon yıl kadar öncesi)

İnsanların olduğu her yerde sivrisinekler de vardır ve bu son derece olağan bir şeydir. Eski çağlarda sadece kırsal alanlarda rahatsızlık veren bu hayvanlar bugün artık her şehrin en ücra köşesine kadar girmiştir ve onlarla anlaşma yapma şansımız da yok. Isırıklarından çok daha önemlisi de, ölümcül düzeydeki hastalıkları insandan insana taşıyarak büyük tehlike arzetmeleridir.

Aşırı hassas kişiler için uygun olmayan fotoğraflar bulunan bir başlık. Daha ileri gitmeden önce uyarıldınız.

Böcekler için korkunç bir durum fakat kaderleri böyle ve bazı makro fotoğraflarla bu korkunçluğun içindeki güzellik de görünebiliyor.

Tüm örümceklerin zehirli olmadığını söyleyerek başlayalım. Ebat da çok önemli değil ancak çoğunluğu (ki özellikle ülkemizde bulunanlar) bize zarar verebilecek türlerden değiller. Ama bildiğiniz üzere küçük böcekler için bu durum biraz farklı.

Neden bu böcekler ağlardan kurtulamıyorlar? diye bir soru aklınıza gelebilir. Aslında kurtuluyorlar. Hatta yakalananların çoğu kurtuluyor. Fakat fotoğraflardaki gibi talihsiz olanlar nafile bir çaba içine giriyorlar. Eğer her küçük böcek bu ağlara takılıp kalsa, örümcekleri şişman hayvanlar olarak bilirdik.

Örümcekler ağlarını karınlarında bulundurur. Sıvı haldeki bu ipeksi madde oksijeni gördüğünde aniden katılaşır. Tüm örümceklerin ağı birbirinin aynısı değildir. Farklı kimyalarda farklı nedenler için kullanılırlar. Ev, kement, tuzak ve hatta atlayış kemeri yapmak için bile ağ üretebiliyorlar. Bu başlıkta konu olanlar, hepimizin bodrumlarında görebildiği bilindik ağlar.

Bazı böcekler kaçabildiği için şanslı sayılabilir. Fakat neden örümceğin kendisi ağına yapışmaz? Ağın bazı yerleri yapışkandır evet ama bazı kısımlar değildir. Ağın sahibi tabi ki nereye basacağını bilmektedir. Yoksa evet, örümceğin kendisi de kendi ağına yapışıp kalabilirdi. Şanslı olarak nitelendirdiğimiz böceklerin çoğu bu tür az yapışkan ağlara denk gelmiş ya da oldukça güçlü hayvanlardandır ki ağı koparabilsin.

Çoğu böceğin bu ağ tuzaklarından kurtulabilmesine rağmen bazen bir ağda birden fazla böcek de takılıp kalabilmektedir. Bu gibi durumlarda örümcek avlarından bir tanesini seçer ve bunu bir ısırık ile gösterir. Eğer bu durumu yamyamlığa benzetecek kimse varsa hata eder. Çünkü örümcekler böcek değildir. En bariz fark olarak böceklerin 6, örümceklerin 8 bacağı vardır. Ayrıca örümcekler kanatsız hayvanlardır. Kanatları da olsa, herhalde evden dışarı çıkmak bugünkünden daha tehlikeli olurdu

Isırmaktan bahsettik fakat örümcekler gerçekte çiğnemezler. Bizimki gibi dişleri yoktur. Dişlerini zehirlerini injekte etmek için iğne gibi kullanırlar. Yılanlarda olduğu gibi.

Bir parmağınızı kaldırıp monitöre baktığınızda parmağı nasıl görüyorsanız, böcek de vücuduna giren zehirin etkisiyle sizin gibi görmeye başlar. Zehir, böceği öldürebildiği gibi felç de edebilir. Böceğin iç organları, zehirin etkisiyle sıvılaşır fakat dış kabuk bundan etkilenmez. Zehir, işini yaptıktan sonra örümcek de avını ağıyla sarıp sarmalar.

Örümcek eğer açsa, malum sıvıyı içer. Eğer aç değilse daha sonrası için saklar. Eğer ağ üzerinde bir kanat veya bacak parçası falan görürseniz, emin olun böceğin geri kalanı örümceğe yem olmuştur.

Hemen üstteki fotoğraf da örümceklerin koca bir ağacı yiyebildiğinin ispatıdır. İşini iyi yapan ağlara da örnekler verelim. Balıkçılıkla uğraşan arkadaşlar buralardan örnek alsalar iyi ederler.

Bir görüşe göre örümcekler, kuşlardan daha fazla böcek öldürmektedirler. Böceklerin binlerce yumurtladığını söylememe gerek yok sanırım. Bu nedenle örümcekler, kuşlara göre daha faydalı olan canlılardır dersek hiç de yanlış olmaz. Bir örümcek üzerinize gelirse çığlık atmaya lüzum yoktur. Eğer biz bir otobüssek, örümceklerin binmek istemeyeceği türden olduğumuz açıktır. Kendisinden kat be kat daha büyük olan bir canavara bulaşmak istemeyecekleri aşikar.

Örümcekler bizim ebatımızda olsalardı ne olurdu diye düşünebiliriz. Ne olacağını düşünmek de çok zor değil aslında:

Kırmızı Sırtlı Örümcek

Redback yani Kırmızı Sırtlı örümcekleri Avustralya kıtasının her yerinde yaşayabilirler. Dişilerinin ana rengi siyahtır ve arkalarında gayet net görülebilen kırmızı veya turuncu bir leke bulunur. Bu bayanlar çok tehlikeli hayvanlardır ve bgüne dek pek çok insan ölümünden sorumlu tutulmuşlardır. Isırdıkları bölge sert ve ciddi bir acı verir ve akabinde terleme, kas yorgunluğu, mide bulantısı ve kusma gibi belirtiler görülür. Ala sırtlı bu örümceklerin zehri bir nörotoksindir ve nörotransmitterlere (Nöronlar arasında, veya bir nöron ile başka bir (tür) hücre arasında iletişimi sağlayan kimyasallar. Sinir sistemi boyunca bilgi bu kimyasal taşıyıcılar yardımıyla iletilir) etki ederek vücuttaki sorunları başlatır. Bu örümceklerce ısırılmış ve ölüme yaklaşmış bir çok vaka rapor edilmişse de, panzehirinin bulunmasından bu yana kurtarılamamış kişi olmamıştır. Bugün için yılda ortalama 250 kişi redback örümcek ısırığına maruz kalmaktadır. Fakat tedavi edilen ancak rapor edilmeyen daha fazla hastanın olduğu tahmin edilmektedir.

The Tree-Dwelling Funnel-Web Spider

Ağaç-Ev Huni-Ağ Örümceği

Avustralya kıtasının çoğunlukla doğu bölgelerinde bulunduğu halde, tüm kıtaya yerleşmiş olarak kabul edilen bir tür örümcektir. Redback örümceklerden farklı olarak bunlar birer katildir. Zehirleri kırmızı sırtlılara oranla 5 kat daha güçlüdür ve bunların da dişilerinden kaçınılmasında kesin fayda vardır =) Vücut renkleri parlak bir siyah ya da kahverengidir. İsminin kelime anlamı, ağaç ev huni ağ örümceğidir ve buradan hareketle nerelere yuva kurduğunu ve yuvasının biçimini tahmin etmek hiç de güç değil. Kimi yerlerde sadece funnel – web spider olarak da bahsedilmektedir.

Aşırı derecede agresif olan bu örümcek herhangi bir tehdit hissettiğinde arka ayaklarını dikleştirir ve dişlerini ortaya çıkarır. Sinir sistemini çok hızlı bir şekilde felç edebilen nörotoksinleri bu dişleri aracılığıyla düşmanına aktarır. Isırığının belirtileri, tükrük salgılamasının artışı, kas seğirmeleri, terleme ve gözyaşı akıtmaktır. Panzehirin bulunuşuna kadar bu örümcek, çok sayıda ölüme neden olmuştur ancak panzehir elde olsa bile acil tıbbi yardım gerekli dikkatle yapılmazsa hastanın kurtulması hiç de kolay değil. Bu örümceğin zehrinin en ilginç yanı ise; bir çok hayvanın bu zehre karşı bağışıklığının oluşu fakat insanlar ve maymunlar söz konusu ise aynı zehir aşırı derecede zehirli bi hal alıyor.

Brazilian Wandering Spider

Brezilya Gezgin Örümceği

Brezilya gezgin örümceği, diğer adıyla Muz örümceği (Banana Spider) olarak bilinen bu tür, dünyanın en tehlikeli örümceği ünvanıyla tanınmaktadır. Güney Amerika ormanlarında bulunmaktadır. Diğer örümcekler gibi bir ağa sahip değildir ve adından da anlaşılacağı üzere orman zeminlerinde hareket halindeyken görülebilirler. Yetişme ortamları orman olmasına karşın, bu hayvanlarla evlerinde karşılaşabilen insanlara da sıkça rastlanır. Her yeri geziyor

Çok agresif ve hemen sinirlenme eğiliminde olan bir hayvandır. Muz ağaçlarında gizlenmiş bir biçimde sıklıkla görülebilir ve kimi zaman toplanıp istif edilmiş muz ağaçları veya muzlar arasından çıkabilmektedirler. Bu örümceğin zehrinin 0.006 miligramı bir fareyi öldürmeye rahatlıkla yetmektedir. Bu zehir de bir nörotoksindir ve serotonin salgılanmasına sebebiyet vererek çok fazla can yakıcı bir hale sahip olur. Bu örümceklerin en ilginç bulunan yönleri ise ereksiyon süreleri. Çünkü bu süre 4 saatten fazla olabiliyor.

Brown Recluse Spider

Kahverengi Keşiş Örümceği

Türkçe’ye Kahverengi Keşiş Örümceği olaraka çevrilebilen bu tür, diğer zehirli örümcekler kadar ölümcüldür ve en az onlar kadar saygıyı haketmektedir. Küçük kahverengi, kafasının üstünde sapı arkaya doğru uzanan bir keman şekli bulunan bir canlıdır. Bu iz nedeniyle “fiddle-back spider” ismini de aldığı olmuştur.

Bu örümceğin zehri ülsere yol açmaktadır. Isırığı ilk başlarda pek acı vermez hatta bazı kişiler örümcek tarafından ısırıldığını anlamaz bile. İlk birkaç saat içinde ısırık, küçük ve kırmızı bir halde standart böcek ısırıklarına benzeyen bir şekilde belirginleşir. 24 saat içinde ise büyümeye ve su toplamaya başlamıştır. Eğer ısırılan bölge yağlı bir doku ise zehir derine işleyebiliyor ve yara yıllar boyunca iyileşmeyebilir! Bu tür ısırıklar, eğer yaraya gereken özen gösterilmemişse, zehirlenmiş uzvun kesilip alınmasına neden olabiliyor. Modern tıp tedavilerinin uygulamalarına geçilmeden önce brown recluse’lerin bir çok insanı öldürdüğünü söylemek hiç de hayal gücü olmaz.

Black Widow Spider

Karadul

Karadul örümcekleri, Kuzey Amerika’nın en ölümcül örümceği olarak bilinir. Dişileri oldukça parlak bir siyah renge sahiptir. Göğüs bölgelerinde kumsaatini andıran genellikle kırmızı, bazen de sarı ile turuncu arası bir renkte olabilen bir iz vardır. Erkekleri, dişilerden daha küçüktür ve tehlikeli değillerdir.

Karadulun zehri de nörotoksindir. Isırılma anında pek acı vermediği söylenmektedir fakat belli bir zaman sonra yara şişerek 2 küçük diş izi görülebilir bir hal alır. Belirtileri acı vericidir. Sırtta ve karın bölgesinde acı hissedilir, karın kaslarının ayrı ayrı yerlerinde kramplar meydana gelir, mide bulantısı baş gösterir, nefes alıp vermede güçlük çekilir, çarpıntı, kan basıncı artışı, aşırı terleme, sürekli bir huzursuzluk ve ateş diğer belirtilerdir.

Tarantula

Meksika Kırmızı Diz Tarantulası

Tropikal ve kurak bölgelerde görülebilen meşhur bir türdür. Ağ kurmadan avlanabilen, kıllı tüylü, ismi bile karizma olan ürkülmesi doğal bir türdür. Fakat insanlar için öldürücü nitelikte olan çok az türde tarantula ısırığı vardır. Ancak tabi ki (özellikle derin yaralar) çok acı verici ve kolayca enfeksiyon kapabilen yaralar olabilir.

Sac Spider

Kese Örümceği

Çoğunlukla Güney Avrupa’da görülebilen bir tür örümcektir. Tüm Avrupa boyunca pek çok türüne rastlanabilir. Dünya üzerinde 200′den fazla sarı kese örümceği türü bulunmaktadır. Haklarındaki inceleme ve araştırmalar halen sürmektedir ve bugün itibariyle Güney Afrika’da meydana gelen örümcek ısırığı ölümlerinin %90′ınından bu hayvanların sorumlu olduğu düşünülmektedir. Fakat malesef bu canlılar hakkında daha net bilgilere ulaşamadım.

Amerika ve Çin başta olmak üzere dünyanın pek çok yerinde denize dökülen bazı nehirlerde, derin göllerde, kimi bataklıklarda ve millerce uzunlukta olan derelerde pusuya yatmış olan bir hayli büyük tatlısu balıkları vardır. Şükür ki bugüne dek hiç biriyle yüzyüze bakmadık =)

Arapaima

Arapaima (paiche olarak da bilinir) en büyük tatlısu balıklarından biridir ve boyları 5 metreye, kiloları da 200kg’a yaklaşabilir. Amazonların yerlisidir ve genellikle ticari çiftlik göllerinde avlanırlar. Lezzetli eti ve proteininden dolayı amazonlardaki yoksul kırsal bölgelerde sık olarak avlanır.

Mekong Giant Catfish

Güneydoğu Asya’da yaşamı en fazla tehlikeye girmiş olan balıktır. The World Conservation Union (dünya koruma birliği) soyu neredeyse tükenmekte olan bu balığın avlanmasını bir suç olarak görmüş ve bir nevi son dakikada yetişmiştir denilebilir. Adını Kamboçya’daki Mekong nehrinden alır, çünkü bu nehir havzalarında yaşar ve 300kg’dan daha ağır olabilirler. Fotoda da görüldüğü gibi bir Volkswagen uzunluğundadırlar.

Giant White Sturgeon

İsmini dev beyaz mersinbalığı diye çevirebileceğimiz bu hayvan, dünyanın birçok yerinde yenen tatlı bir ete sahip tarih öncesi bir tatlısu balığıdır. Çoğunlukla Çin’in Yangtze nehrinde bulunan dev balık, 4 metreye ve 430 kiloya ulaşabiliyor. Bazı dokümanlarda bu balıkların 5 metreyi geçtiği ve 500 kiloya ulaştığı da yazılmıştır.

Chinese Paddlefish

Dünya üzerindeki en büyük balık olarak düşünülen balıklardan biri olan bu yaratık Çin’in Yangtze nehrinde yaşar. Çok hızlı bir şekilde ortadan kaybolup ortalığı kısa süre içinde sakin bir nehre çevirebiliyorlar. Bilim adamları bunun sebebini öğrenmek için kafalarını kaşıyor ama ticari balıkçılık ile kirlilik en başta gelen iki neden olsa gerek. 450 kg’ı aşabilirler ve 8 metreye yakın bir boya sahip olabilirler. Zaten Çinde herşey daha büyüktür =)

Giant Stingray

Dev iğneli vatoz, çoğunlukla Kamboçya ve Çin’in nehir havzalarında bulunur ama Asya boyunca diğer tatlısularda da görülebilir. 5 metreye ve 500 kiloya kadar büyüyebilirler. Diğer iğneli vatozlar gibi kuyruğunda çengelli keskin bir uç vardır ve bu sayede sahip olduğu potansiyel bir katil imajıyla kendini düşmanlarından savunur.

Bull Shark

Boğa köpekbalığı, dünyadaki en tehlikeli köpekbalıklarından biridir. Çünkü o hem okyanusların tuzlu sularında, hem de hafif tuzlu veya iç bölgelerdeki tatlısu nehirlerinde gezinebilir. 230kg’a kadar büyüyebilirler ve boyları da 4 metreye kadar uzayabilirler. İnsanlara saldırdıkları ve öldürdükleri biliniyor. Hindistan’ın Ganges, Peru’nun amazon nehirleri ve merkez amerikadaki nikaragua gölü, bu köpekbalığı türünün bulunduğu sulardır.

Northern River Shark (Glyphis sp. C.)

Kuzey nehir köpekbalığı, Kuzey Avustralya bölgesindeki Adelaide ve timsah nehir sistemlerinde yaşadığı bilinen bir balıktır. Fakat sayıları, yoğun balıkçılık ve çevresel toksinler yüzünden azalmaktadır. 2-3 metre civarında bir boya ve tabiki tuzlu sulardaki kuzenleri gibi tıraş bıçağı kadar keskin dişlere sahiptirler.

Alligator Gar

Timsah zarganası diye çevrilebilecek bu balık, 140kg’a yakındır. Kuzey Amerika’daki Mississippi nehri havzalarında bulunur ancak nehrin bağlandığı göllere ve diğer nehirlere de yüzebilir. Boyları 2 metreyi geçebilir ve insanlara saldırdıkları tespit edilimiş balıklardandır. Fakat normalde insan yemeyen bu balığın, su yüzeyindeki el ve ayakları yiyecek sanmasından dolayı saldırdığı düşünülmektedir. Balık, savunmasını vücudunu kaplayan sivri ve keskin pullarla yapmaktadır.

Blue Catfish

Mavi kedi balığı. Channel (kanal) kedi balığına yakın bir türdür ve nehirlerde yaşar. Tüm Kuzey Amerika boyunca ve Appalachians’ın doğusu kuzey Guatemala’da bulunurlar. 70kg’a yaklaştıkları bazı kaynaklarda yer eder fakat kimi efsanelere göre 160 kilo olanları vardır. Ancak bu büyüklük bilimsel olarak hiç kanıtlanmadı.

Giant Carp

Dev sazan, çoğunlukla Asya sularında görülür ve eti için bolca avlanır. 300 kg’a kadar tartıldıkları olmuştur. Boyları ise 2.5 metreye kadar uzayabilir.

kaynak

Dikkat:
Fotoğraflar, hassas kişiler için uygun olmayabilir

Arkanı Kolla

“Nitekim, kötülükler içinde en müthişi olan ölüm, bizim için hiç birşeydir. Çünkü biliriz ki, var olduğumuz zaman ölüm yoktur, ölüm olduğu zaman da biz yokuzdur.” – Epicurus

Bu Robber (soyguncu) sineği muhtemelen, masum bir kanatlı böcekten yaşamını çaldığı için böyle bir isim almış. Gördüğünüz anda, kurbanı felç eden enzimleri içeren tükürüğünü avına şırınga ediyor. Enzimler sonra, avın iç taraflarını eritir ve sinek beslenmeye hazır hale gelen lapayı, hortum boyunca dışarı emebilir.

Yeniden doğuş?

“Ölüm, yaşamın ilk nefesiyle, yaşam ise ölümün tek bir dokunuşuyla başlar.” – John Oxenham

Bu sineğin ölümü, kibirli değildi. Gelecek nesil yeni kurtçuklar için o, sadece lezzetli bir abur cubur olarak görülüyor.

Havada yemek

Bir spider wasp (örümcek yabanarısı), uçuyor halde olmasına karşın, avını yırtmaya devam ediyor. Bu ava daha önceden saldırmıştı ve onu ölmesi için bırakmıştı. Sonradan avını bıraktığı yere dönüp yemeye başlarlar. Doğa, zalimliği de barındırır. Ancak yenen hayvan için üzülmeye gerek yok, geldiği yerde fazla sayıda var.

Kurnazca bir kılık değiştirme

“Eğer doktorum bana yaşamak için sadece 6 dakikam kaldığını söylerse, kara kara düşünmez, biraz daha hızlı yazmaya koyulurdum.” – Isaac Asimov

Resimdeki örümcek kendini bir çiçek gibi göstermeyi başarıyor ve buna aldanan kelebeği avlıyor. Başlangıçta, çiçek nektarının uzun ve gevşek bir kısmı gibi duruyordu. Ayrıca, o kelebeğin tamamını yiyecek.

Lavanta içinde ölmek

“Yarın ölecekmişsin gibi yaşa, hiç ölmeyecekmişsin gibi öğren.” – Mahatma Gandhi

Ölüm, sakin bir İngiliz bahçesinde bile sizi avlayabilir. Akıllara Agatha Christie romanları gelebilir Burada bir bahçe örümceğini, kendine kurban ettiği bir yabanarısını daha sonradan yemek üzere paketlediğini görüyoruz.

Son sıçrayış

Bir kurbağa, yavu örümcekler tarafından kemikleri sıyrılıncaya kadar yeniyor. Bir hayvan ölüyor ama diğer pek çok hayvan bu sayede yaşayabiliyor.

Dükkan senin olsun

“Yaşamak için bir sebebim var. Memnuniyet ölmektir.” – George Bernard Shaw

Bahçelerimiz yaprak biti ve uğur böcekleri ile paylaştığımız yerlerden biridir. Bir çok insan çocukların boyama kitaplarında bulunan bu uğur böceklerinin etobur olmadığını zanneder. Bu böcekler yaprak bitlerini yemeye bayılır. Hatta hiç doyduklarını bile hissetmeden bir bahçe dolusunu bile yiyebilirler.

Kamuflajla yakalama

“Ölüm korkusu, tüm korkular arasında en gayri meşru olanıdır. Çünkü ölmüş bir kimsenin herhangi bir kaza geçirme olasılığı yoktur.” – Albert Einstein

Yengeç örümceği için, böcekler dünyasının bukalemunu denebilir. Bir çok farklı türü, farklı şekilde kendini gizler ve bitkilerin arasında fark edilemezler. Burada sabırla bekleyen örümceğin, tuzağına düşen arıya yaptığı ilk saldırı, arının gördüğü son saldırı oluyor.

Yaşamdan önce ölüm

“Nasıl yaşamam gerektiğini düşündüğüm zamanlarda, nasıl ölmem gerektiğini öğrendim.” – Leonardo da Vinci

Yaratık filmini izlemişsinizdir. Muhtemelen Braconid yabanarısı, bu kült bilim kurgu filmi için bir ilham kaynağıydı. Arı, yavrularını büyütmek için bu tırtılı seçmiş ve onu felç ettikten sonra yumurtalarını içine bırakmış. Şimdi kozalar, zavallı tırtılın dışında pupa evresine geçiyorlar. Yani canlanıyorlar ve evet, bu esnada tırtıl halen canlı.

Örümcek kadının öpücüğü?

“Ölüm, çok büyük bir macera olacak” – J.M. Barrie (Peter Pan)

Ölümün geldiği zaman çoğunlukla, her şeyin renklendiği andır. Böcek bu anı göremeyecek olsa bile, biz görüyoruz. Buradaki böcek sanırım bir sinek.

Vampir öpücüğü

“Yaşamlarımız süresince düşlediklerimiz ütopya. İdeal ise ölümümüzün meydana gelmesi.” – Victor Hugo

Burada bir damsel (küçük hanım) sineği, kendi türününün genç bir üyesine vampir öpücüğü veriyor. Fotoğrafın konusundaki vahşete rağmen, renkler ve her iki böceğin de güzelliği baştan sona parlıyor. Ölümün, böyle harikulade olabilmesi sizce de garip değil mi?

Dövüş kulübünün ilk kuralı

“Ömrünüzün yalnızca iki anı canlıdır. Biri dünyaya geldiğiniz, diğeri de ölümle burun buruna geldiğiniz an.” – Ian Fleming (You Only Live Twice)

Bir yaban arısı ve bu mavi hayvanın karşılaşmasından sadece bir galip çıkacak. Ölenin hayatı son bulacak ama belki de bu sonsuzluğunun başlangıcı olacak. Kim bilebilir?

Ölüm bir de misafir getirir

“Ölüm, hayatın doğal bir parçası. Etrafında bunu güce dönüştürenler için sevin” – Yoda

Bu ölü arı sineği, kendisinden çok daha küçük, onu yiyecek veya gövdesi üzerine yumurtalarını bırakacak olan bir böcek tarafından bulunmuş. Her ne yaparsa yapsın, bu arı sineğinin hiçbir parçasını israf etmeyecek.

Yemek hazır

“Ölüm çetesi, herhangi birinin kurabileceği çeteden daha büyük ve güçlüdür. Daima vardı ve daima olacak. Ölüm, adamım.” – Michael Marshall

Ölü bir yaratık, yüzlercesi için yaşam kaynağı olabilir. Bu doğal denge. Normal yaşam. Eski Mısırlılarda ölümden sonra yaşam inancı vardı ve 2 soru sorulacağına inanırlardı. İlk soru “mutluluk getirdin mi?” idi. İkincisi ise “mutluluğu buldun mu?”

Yemek yerken rahatsız etme

“Ölümden çok fazla korkma, onun yerine eksik yaşamdan kork” – Bertol Brecht

Böcekler sinirlenebilir mi? Hayvanlara insanı özellikler yüklemek çok da anormal bir durum olmasa gerek zira bu orkide peygamber devesi, yemeğini yerken fotoğraflanmasına bir hayli kızmış gibi bakıyor.

Şişelerce

“Korku, ölüm korkusu değil. Yakında öldüğümüzde, uzunca bir süre ölümsüz olacağız” – Benjamin Franklin

Bu sinek avına vahşice saldırır. Kurbanın bağırsakları birkaç saniye içinde çıkarılacak. Bir yaşamın ne kadar çabuk söndürülebileceği şaşırtıcı fakat bizden farklı olarak böcekler oburluk yapmazlar. Yalnızca hayatta kalmak için öldürürler ve bizler bu konudan hiç de sıkıntı duymayız. Veya duyar mıyız?

Yediğine dikkat et

“Eğer benden önce ölürsen, yanımda bir arkadaşımı da getirebilir miyim diye sor” Stone Temple Pilots

Daima dikkatli ol.

kaynak

The Tiger Swallowtail

Amerika Birleşik Devletleri’nin doğu bölgelerinde bulunan bir tür. Kanatlarını görünce neden tiger (kaplan) dendiği anlamak kolay

Bu güzel hayvanın ilk halini görmek ise şaşırtıcı olan kısım. Genellikle dal veya yapraklarda yatarak vaktini geçirir. Çok tatlı bir yılana benziyor =) Özellikle ikinci fotoda gözleri kalemle çizilmiş gibi.

The Common Nawab

Bu kelebek türü tüm Asya’da görülebilir. Kanat genişliği 10cm’yi bulabilen ender türler arasındalardır. Çok hızlı uçarlar. Tırtıl evrelerinde ise oldukça korkunç olduklarını söyleyebiliriz.

The Evening Brown

En renkli kelebeklerden bir tanesi değil ancak kanatlarındaki göze benzer noktolarla birlikte sahip olduğu mozaik gerçekten hoş. Göze benzer noktalar yırtıcı hayvanları şaşırtarak kelebek için savunma mekanizması görüyor. Avustralya’da yaşarlar ve karanlık çökmeden hemen önce çalılıklarda görülebilirler. Tabi ki tırtıl aşamalarında nerede görebileceğimiz çok önemli değil, zira ben pek meraklı değilim =)

The Malachite Butterfly

İsmini, parlak bir yeşil renge sahip olan malakit adındaki bakır taşından alır. Nedenini üstteki resim gayet açık bir şekilde anlatıyor. Amerikan’ın merkezi ve güney kesimlerinde sıklıkla görülürler. Kuzeye gidildikçe izleri kaybolur. Garip huyları olan bir hayvandır. Çünkü çiçek nektarlarını yerler. Bunun yanısıra yarasa gübresi, ölü hayvanlar ve çürük meyvelerle beslenirler. Tüm bu pisliklerden ortaya göz kamaştırıcı bir güzellik çıkıyor.

Great Purple Hairstreak

Amerika’nın güneyinden güzel bir kelebek. Neden purple (mor) demişler bilinmiyor. Çünkü üzerinde hiç mor yok. Bu yüzden Great Blue Hairstreak diye de bir alternatif isimleri var.

Larvaya benzeyen tırtıl hali, tırtıllar içinde en ağır olanlardandır.

The Eastern Black Swallowtail

Kuzey Amerika’nın hemen hemen her yerinde görülebilir. Aynı zamanda Oklahoma’nın resmi kelebeğidir. Genellikle bahçe bitkileriyle beslenir. 8 ila 11 cm arasında bir boya sahiptir. Arka kısmındaki kırmızı noktaların, göze hoş gelmesinde önemli bir etkisi olsa gerek. Bu kelebeğin bir diğer özelliği de tehlike anında osmetrium (yılan diline benzeyen çatallı bir beze) ile düşmanları engelleyen bir koku salması.

Tırtıl ise kaplana benziyor. İyi ki ebatları çok büyük değil.

The Morpho Nestira

Morpho kategorisine sokulan bu kelebekler gerçekten harika. Güney Amerika’da bulunurlar ve yeterince büyük olan bu kelebeklerin kanat boyları 20 cm’ye kadar ulaşabilir. Meksika’dan Venezuela’ya kadar kanunla korunmaktadırlar ve kavanoz içinde satılmamalıdır.

Tırtıl şekli biraz fazla iğrenç gibi

Magellan’s Iridescent Birdwing

Sadece Tayvan’da görülebilen ender türlerden bir tanesi. Bu türden dünya üzerinde yaşayan 2000 tanesinin kaldığı düşünülüyor. 500 kadarı da büyük ihtimalle koleksiyoncularda olabilir. Kanatlarındaki sarılarda bulunan mavi-yeşil karışımı çizgiler, sahip olduğu çekiciliğin önemli nedenlerinden.

Ama tırtıl halini incelemenin pek de lüzumu yok.

Orange-barred Sulphur

1920′lerde atalarının seçtiği Florida’da yaşarlar. Başka bir Amerikan eyaletinde veya ülkede görülmemişlerdir. Uluslararası koruma altında olan bir hayvan. Yani eğer onu görmek istersen gideceğiniz tek yer belli.

Bunun tırtılı bana pek de korkunç gelmedi ama kiminin kabusu olabilir bilemem.

The Monarch

Bu kelebek türü çoğu yerde bilinir ve tanınır. Çünkü çok uzun yolculuklar yapabilirler. Amerika’nın kuzeyinden güneyine kadar oldukça büyük bir mesafe katederler. Bu yolculuk genellikle Ağustosta başlar ve ilk baharda sona erer. Aslında Monarch’ların ömrü yalnızca 2 ay (tamamiyle geliştikleri andan itibaren). Fakat yazla beraber bir uyuşukluk haline giren bu hayvanlar ömürlerini 7-8 aya kadar çıkarabiliyorlar. İlk baharın başlangıcında da yumurtlamayı ihmal etmiyorlar.

Tırtılların son zamanlarda Bermuda’da görüldüğü olmuştur. Bunun nedeni, bitki özlerinin ve sabit yiyeceklerin orada daha çok bulunmasıdır.

kaynak

Başlıkta Türkçe isim olarak su örümceği dedim fakat bu hayvan aslında bir örümcek değil. Uygun kelime bulamadım. Başlangıçta adı water spider yani su örümceği olarak kabul edilen bu hayvanın familya araştırmaları yanısıra diğer örümcekler ve böceklerle karşılaştırılması sonucunda spider yerine strider denilmiş ve işler tatlıya bağlanmıştır. Strider, uzun adım atan, atlayıcı gibi bir anlam taşımaktadır. Aşağıda resimlerini gördüklerimiz de su böceği olarak biliniyor. Normal böceklerden farkı suda da yaşayabilmeleri. Bizim strider’ımız bunlardan da farklı.

Zaten hepimizin bildiği gibi örümceklerin en belirgin özelliği 8 bacaklarının oluşu. Solda fotoğrafını gördüğümüz hayvanlar birer su böceğidir. İsmi Japoncada “mizusumashi” olarak geçer. Bu kelimenin anlamı da su temizleyicidir. Tabiki en doğru cevabı bir entomolojist verecektir, şahsen ben bu hayvanların suyu temizleyip temizlemediğini bilmiyorum ama olasıdır. Ya da eğer bu böcekler sadece temiz sularda yaşıyorsa, böyle bir isim verilmesine de neden olmuş olabilirler.

Birkaç santimetre boyunda olan bu böceklerin 6 bacağı ve 2 anteni vardır. Kimisi kanatlara sahiptir. Su üstünde yürüyebilen water strider’lar, yüzeyde buldukları küçük böcek ve larvaları yiyerek beslenir. Hareket ve titreşime karşı çok duyarlıdırlar. Bu yetenekleri sayesinde avlarının yerlerini tespit ederler. Kurbağa, balık ve kuşlar için de yem olma özellikleri vardır. İnsanları ısırmazlar. Su üzerinde dalgaya karşı uzansanız bile, hehehe

Su üstünde yürürlerken yüzey gerilimini kullanırlar ve ıslanmazlar. Bacakları, suyu iten mikroskobik kıllarla kaplıdır. Bunların kuru kalması şart. Eğer kıllar yağlanırsa veya deterjanla ıslatılırsa, böcek su üstünde yürüyemez ve batar. Her kıl 3 mikrometreden daha kısadır. Bir insan saçı ortalama olarak 90 mikrometre genişliğe sahiptir. Bir olimpik patencinin kıvraklığına sahip böcek, batmamak için yağmur damlalarından da kaçabilir. Suya batarlarsa da vücut ağırlıklarının 10 katı bir güç uygulayarak tekrar yüzeye çıkabilirler.

Sabahın erken saatlerinde bir örümcek ağının yakaladığı çiğ taneleri. Doğanın mücevheratı.

Dondurucu derecedeki sisler nedeniyle oluşmuş dekorasyonlar

Acaba doğa insanları mı taklit ediyor?

Bazen örümcekler bizlerden esinlenmiş gibi hareket edebiliyorlar. Tabi ki gerçekte böyle birşey olması imkansız. Bu kabiliyet örümceklerin spinneret ismindeki ağ üreten organlarında var. Bugün itibariyle bilim adamları tarafından tespiti yapılmış 7 çeşit spinneret var ve bunların her biri farklı amaçlara hizmet ediyor. Her örümcek türü, bu spinneret bezelerinden birkaç tanesine sahip. Ancak 7 çeşidin tamamını bünyesinde bulunduran bir örümceğe hiç rastlanmadı.

Evin, onu ördüğün yerdir

Tüm örümcek ağları böyle sarmal bir yapıda olmaz, bunlar seyrek rastlananlar arasında.

Örümcekler de Kara Delik meydana getirebilir

Bunun gibi ağlara çarşaf ağ (sheet webs) diyorlar. Ortasında, küçük hayvanlar için pek de tekin olmayan bir kara delik var

Huni ve boru türünde ağlar da vardır. İsimlerinden, şekillerini canlandırabilirsiniz. Daha geniş alanları koruyabilen kubbe ve çadır türünde ağlara da rastlanılabilir. Yukarıda fotoğrafını gördüğünüz ağ pamuk gibi yumuşacık olan bir ağ cinsi. Çoğumuzun karşılaştığı küre biçimindeki ağlar ise yapışkan bir cins ağdır.

Ergonomi konusu, homo sapienslerin binlerce yıl sonra farkettiği bir meseledir. Oysa örümcekler bu konuyu milyonlarca yıldır bilir ve uygular. Ağlarını inşa ederken, ölçümü yapmak için kendi vücutlarını kullanırlar. Bu şekilde örümcek, kendisini için en pratik ve en ergonomik ağı yapar. Böylece örümcek, ağı üzerinde istediği yere çok hızlı ve etkili bir şekilde ilerleyebilirken, deliklerden de düşmeyecektir.

Şafak

Hani öyle işler vardır ki, bittiğinde ortaya bir şaheser çıkar. Fakat o işe başlamak çok zordur. Gerisi ise kolayca gelir. İşte komşumuz sayılan bu eklembacaklıların ağ örme işi de böyledir. İlk ağı germek örümcek için işin en zor kısmıdır. Spinneretten çıkan ilk ağı yerine koyarken rüzgarı kullanır ve sonra büyük bir şansla o ip en uygun yüzeye sıkıştırılır. Böylece ağın tamamının en sıkı yeri de belirlenmiş olur ve eğer örümcekler neden ağın belli bir yerinde kalmayı daha çok tercih eder diye düşünürseniz, cevabı bu. İlk ağ gerildikten sonra örümcek, üzerinde dolaşır ve daha sağlam olması için ikinci bir ağ ile etrafını örer. Bu güçlü ağ, etrafına inşa edilecek geri kalan ağları taşıyabilecek kapasiteye sahiptir.

Bir tomar ağ

İlk ve en zor adım olan birinci ağ tamamlandıktan sonra örümcek, ağıyla “Y” şeklinde bir çizim yapar. Hepsi bir merkezden çıkan 3 adet ağ ile kaplanacak olan alan belirlenmiş olur. Ergonomi, yani uygunluk için örümcek kendi hislerine güvenir. Çünkü hiçbir örümceği bugüne dek hisleri yanıltmamıştır Ağlar arasındaki uygun boşluğu ayarlamak için işte bu hislerini kullanır. Biraz matematik yaparsanız, örümceğin ne kadar büyük bir iş başardığını anlamanız çok zor olmaz. Ki bu ağı görmeden ördükleri de bir gerçek.

Dünyalar savaşı

Yukarıdaki ağlar pamuksu cinslerden. Amsterdam’da çekilmiş bir fotoğraf. Bu türdeki ağların temel gayesi, böceklerin aklını karıştırmak ve onları bu şekilde tuzağa düşürmek. Ayrıca örümceğin eşekarıları ve kuşlar gibi düşmanlarına karşı korunmasını ve gizlenmesini sağlayabilen ağlardır.

Helezonik beyaz ağ

Örümcek, bu yarıçap şeklindeki ağları örmeyi bitirdikten sonra merkezi 6 veya daha fazla kat yaparak güçlendirir. Sonra yapışkan olmayan bir ağ daha yapar ve bunu kullanarak ağın inşası esnasında rahatça istediği yere gidebilir. Dış kısımlardan başlayarak içlere doğru gelir ve yemeğini yakalayacak olan yapışkan ağları örer. Tabi ki tüm bunlar yine ergonomi içinde inşa edilir. Arka bacağının en ucu ile ağ bezeleri arasında kalan boşluk kusursuz olarak ayarlanır. Tüm bunlardan sonra ağ tamamlanmış olur ve ihtiyaç duyulmayacak yapışkan ağ örümcek tarafından atılır.

Ağ kenti

Bazen birçok örümcek ağlarını birlikte örerler. Üstteki fotoğraf çok güzel ancak bunların hangi türdeki ağlar olduğunu kestirebilmek için daha yakın bir çekime ihtiyacımız var.

Devasa toplumsal bir örümcek ağı dersek tanım yanlış olmaz sanırım. Texas’ta görüntülenmiş bir kare. Ağların kapladığı alan ise 108 metre olarak ölçülmüş. (bkz.) Entomolojistler, bunun gerçekten de sosyalleşmiş örümceklerin işi olabileceğini düşünüyorlar. Örümcekler kasıtlı olarak böyle bir ahenk içinde ağlarını örmüş ve belki de bir fili bile yakalayabilecek büyüklükteki bu tuzağı hazırlamış olabilirler diyorlar. Ancak uzmanlar bunun bir nevi çete kurma amacıyla mı olduğu veya kazara olmuş olabileceği konusunda ortaya net gerekçeler atamıyorlar.

Narin kuvvet

Örümcek, ağını tamamladıktan sonra merkezdeki 3 ağı ısırarak koparır. Daha sonra ise oturup bekler, etli ve sulu bir yiyeceğin ağına takılıp kalmasını umar. Ağ bu iş çok uygun bir yapıdadır. Örümcek, avının peşinden kovalamayla uğraşmaz, sadece bekler, gider ve alır. Ancak ağlar çok yüksek derecede protein depolarıdır ve örümcek bunu inşa ederken epey efor sarfetmiştir. Yeni ağ yapmış bir örümcek karnı aç bir örümcektir. Gün sonuna kadar beklemek zorunda kalan bazı örümcekler açlıklarından dolayı yapışkanlığını yitiren ağları yerler.

Dart tahtası

Örümcek ağı çeliğe kıyasla daha harika bir gerilim kuvvetine sahiptir. Bilim adamları bu kuvveti protezler veya kurşun geçirmez yeleklerde kullanabilmek için bugün halen çalışmalar yapmaktadırlar. Bazı uzmanların bu alanda kısmi bir başarı sağladıkları söylenebilir. Zira kimi hayvanları genetik olarak değiştirerek, sahip oldukları proteinlerini ağ yapımında kullanmaları yönünde etkileyebileceklerini keşfettiler.

Bir Frankenstein olayıyla karşılaşmamız hiç de hayal değil

Bir peri gerdanlığı

Aklınıza şöyle bir soru gelebilir. Neden örümcekler kendi ağlarına yapışmıyorlar? Evet örümcekler çoğunlukla kendi ağlarına yapışmazlar.

Fakat bu konuda çok dikkatli olmak zorundadırlar. Avının gelmesini beklediği yer iplik haline gelmiş yapışkan olmayan ağlardır. Bu noktayı kendisi seçer. Ağ üzerinde hareket etmesi gerektiğinde de yine yapışkan olmayan kısımlardan ilerler. Eğer hata yaparsa, oralardan geçmekte olan bir hayvana çok rahat bir şekilde yem olacaktır.

Çiçek ağ

Tüm bunların yanı sıra belirtmekte fayda var ki, örümceklerin tamamı ağ kurmaz. Öyle türler vardır ki, avının üstüne atlayarak veya direkt kovalamacayla saldırabilirler.